Rico’s verjaardag

6 augustus. Rico wordt 29 en omdat hij weer normaal kan eten en drinken plannen we een leuk etentje met vrienden bij de plaatselijke Italiaan. In de middag loop ik eerst met Rico naar de Duitse bakker om gebak te halen. We bemachtigen 4 taartjes(appel en noten) en 2 rechthoeken strooiselcake. Op de weg terug lopen we even bij de Italiaan langs om te controleren of de reservering aan is gekomen per mail. Ik heb gevraagd of er meteen bij aankomst voorgerechten kunnen worden geserveerd omdat Rico erg gefixeerd is op eten en drinken. Dat is goed dus we lopen weer terug naar de kliniek naast het horecaplein voor de “Kaffee mit Kuchen” die Rico gaat trakteren. We hebben geluk. Haast alle bewoners van zijn afdeling zijn aanwezig en komen om 15.30 naar de gezamenlijke woonkamer/keuken. Het is gezellig en Rico geniet ook van zijn appeltaart. Ik zie dat een deel van de bewoners behoorlijk zit te worstelen met de kruimeltaart. Daarna ga ik nog even met Rico naar zijn kamer en hij zingt mee met 1 van de cadeau-cd’s: Hitliedjes(1) van Marco Borsato. Dromen zijn bedrog kent hij prima en dat had ik ook al gedacht. Om 17.30 worden we verwacht bij Guiseppe en het begint net te regenen dus ik loop hard met hem in de rolstoel erheen. We zijn de eersten en kunnen plaatsnemen aan de langste tafel die ze hebben. Rico zegt dat hij het een schitterende partylocatie vindt. Als iedereen er is worden de voorgerechtjes opgediend. Alles even lekker, vitello tonato, carpaccio, spaghetti, stokbrood met olijfjes, scampi’s, aardappelsalade met forel en nog een aantal andere salades. Het is een succes. Ondertussen werkt men al in de keuken ernaast aan onze hoofdgerechten. Rico herinnert zich Pizza Calzone maar die staat niet op de kaart; het wordt daarom Pizza Taco. De meeste personen die pizza hebben gekozen krijgen het niet op. Rico eet de helft op en drinkt icetea en een Brandbier. We bestellen voor hem nog een Banaan Royal en hij krijgt het ijs geserveerd met minivuurwerk erop. Hij eet maar een deel op en dat is prima.
Voldaan sluiten we het verjaardagsfeest af en brengen Rico terug naar zijn kamer. Aan de verpleging geven we even door dat hij veel gegeten heeft zodat ze hem even laten zitten voordat hij op bed gaat. de volgende dag hoor ik dat er spaghetti in zijn stoel lag.Die dag krijgt hij ’s middags nog bezoek van zijn oom en neef en later van een vriend met zijn zoontje.
Een mooie verjaardag voor Rico; op naar de 30!

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Komisch

Kennen jullie Heino nog?
We waren gisteren bij Duitse vrienden. We vinden het leuk om dingen te vergelijken die wel of niet goed gaan en die interessant zijn en afwijken in eigen land. Zo waren onze vrienden verrast dat we een OV-chipcard hebben, welke zij alleen kenden als reismiddel in Singapore, waar 1 van hun dochters woont. We verbaasden ons erover dat zij beide niet het in onze regio zeer bekende lied: ‘Du’ van Peter Maffay kennen. Vreemd. Is dat in Duitsland geen hit geweest en hier wel? Onze vriend vertelde nog een komisch verhaal over Heino. Iemand had zich als grap verkleed als Heino met pruik en zonnebril(Heino is een albino) en had geroepen:’Ich bin der richtige Heino!’ Daar had de artiest zich zo over opgewonden dat hij deze man voor het gerecht had aangepakt. Een tijdje later was er een optreden van Heino en tijdens het optreden liepen er opeens 50 als Heino uitgedoste mannen voor het podium scanderend:’Ich bin der richtige Heino!’ Tja…………………..
Heino en Peter Maffay:

Geplaatst in Uncategorized | 6 reacties

Op naar de puntzak Vlaamse friet

In onze woonplaats viel een flinke stortbui naar beneden, waardoor we wat later naar Rico vertrokken in de middag. Juist voor etenstijd kwamen we bij hem aan. ‘ We nemen Rico mee naar buiten voor het eten’, gaven we aan. We kregen zijn vloeibare medicatie mee in een drinkbeker met een rietje. Met de lift van 6 naar de BG en via de in verbouwing zijnde benedenverdieping naar het eetcafee. Tussen de terrasstoelen konden we makkelijk doorrijden naar binnen. Buiten waaide het een beetje, dus daar bleven we liever niet. Rico bestelde zelf een frietje en een appelsap; wij kozen voor een Griekse salade en een spies varkenshaas. Later bestelden we nog eens een portie van Dobbe bitterballen(die lekker grote), die we gezamenlijk wegwerkten. Rico had het geweldig naar zijn zin. Ik vroeg hem of hij mee kon zingen met de muziek(makluk: in your arms I feel safe). Dat vond hij wel om te lachen. Hij wist ook nog wel een Radler te waarderen.’Hoe smaakt het”, vroeg ik. Hij vond dat het zuur smaakte en dat was uiteraard zo door de citroen. Maarhij vond het in ieder geval:’Heerlijk!’. Het was haast 3 uurtjes later dat ik hem weer terug reed naar zijn kamer. Hij had nog altijd honger, meldde hij. Daar hebben we geen oplossing voor. De schakel tussen zijn maag en regelcentrum werkt niet zoals het hoort. Hij was erg moe geworden intussen en we wensten elkaar goeiedag en tot gauw.

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

De hort op met Rico.

In de bus is het bedwelmend warm waardoor ik korte intervallen in slaap val tijdens de rit van een uur. Bij Rico aangekomen zie ik dat hij Tv zit te kijken zoals vaak. ‘Kom, Rico, we gaan naar buiten, de hort op!’ zeg ik. Dat wil hij wel, vooral als er bij de hort op eten en drinken te scoren is. De terrassen zitten goed vol. het Kerkraadse volk houdt blijkbaar net zo van het terrasleven als de Maastrichtenaren. Men zit er net gekleed bij, gelijk de stadsmens. We gaan aan de overkant van het geheel zitten op het terras naast de Italiaan. Daar is schaduw en heb ik veel plaats om Rico’s rolstoel te parkeren. Ik vraag hem of hij het standbeeld van dur Joep ziet(mijnwerker). Hij zegt van niet en ik verzoek hem beter te kijken want het staat veraf. Dan ziet hij het opeens wel en wijst ernaar. ‘En het gemeentehuis dan, zie je dat ook’? Hij weet het eveneens aan te wijzen. Volgens hem zijn we in Kerkrade. Aks ik zeg dat dat klopt, vindt hij het ‘goed gegokt’. Hij kan er hartelijk om lachen. Met genoegen verorbert hij een stukje kersenvlaai en een appelsap. Daarna gaan we even shoppen bij de Hema. Als hij iets eetbaars ziet wijst hij de richting aan.
‘Ik heb vreselijke honger en dorst’! Hij gaat over een half uurtje boterhammen eten en ik geef hem aan dat nu pauze is qua eten en drinken. We lopen nog een rondje door het overdekte winkelcentrum en dan weer terug over het marktplein naar de Hambos kliniek. Totdat ze hem komen halen voor de broodmaaltijd in de eetzaal, luistert hij naar de hem bekende deuntjes van de Buena Vista Social Club. Ik vertrek dan richting trein; de bus kan ik niet meer halen, dus de thuisreis gaat in 2 etappes. Een leuke middag!

after the haircut

after the haircut

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

U mag het zeggen

Gaat de wereld er op vooruit met de tegenwoordige aanpak? In wervelend tempo worden we bloot gesteld aan veranderingen. Alles moet voortdurend sneller en economischer. Wat ik mis in de het geheel is het menselijk aspect. Het lijkt wel alsof deze factor niet meer meegenomen wordt in de overweging als er weer een zoveelste technische verbetering op de markt wordt gebracht. Wie houdt zich nu de baas? De mens of de techniek? Wie zegt er nee tegen een uitvinding als er geen echte meerwaarde benoembaar is voor de mens maar wel voor de economie? U mag het zeggen.

Geplaatst in Uncategorized | 19 reacties

Een belangrijke dag

Vandaag is de dag van het praktijkexamen. Vroeg uit de veren, douchen en om 7.45 uur met de pedicurespullen naar de bus. gisteravond alles gecheckt. nieuwe handschoenen, mondkapjes, dental towels bijgevuld en het flesje chloorhexedine en de sprayvloeistof van de freesmotor. Een extra kopie van mijn ondernemingsplan want de examinator heeft mijn portfolio niet. Die ligt ergens bij Post.nl blijkbaar. Ik kan alvast mijn werkplek inrichten, koffie drinken en dan is het gesprek over mijn ondernemingsplan. Helaas verwissel ik wat zaken en laat me een keer misleiden door de vragen. Ergerlijk achteraf, maar niets meer aan te doen.
Om 10.15 begint het praktijkgedeelte. De blauwdrukken en de anamnese gaan goed. Bij de behandeling zelf vergeet ik een aantal standaard dingen( ja, dom) zoals de lamp aanzetten en een doek over de kleding van het model ten behoeve van het freesen, dit valt me pas op bij de behandeling van de tweede voet. De behandeling zelf vind ik wel goed gaan. Veel eelt snijden; een likdoorn en beginnende kloven verwijderen. Ik ben helaas nog net niet klaar als het tijd is om te stoppen.(Bad set zou Rico zeggen) Het model loopt in ieder geval weer een tijdje aangenaam. Over 2 tot 3 weken komt de uitslag van het geheel. We wachten met spanning op het juryrapport. Ondertussen houden we ons bezig met de theorie van de diabetische en reumatische voet en andere risicovoeten want daarvan is het examen al in september. Lekker op snelheid blijven maar.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Rico gaat voor een test naar Maastricht

Vandaag ging Rico met zijn vader naar het Maastrichtse AZM voor een sliktest en een consult bij de KNO arts. Met een geweldig resultaat! Rico mag weer alles eten en drinken en dat betekent dat zijn strotteklepje weer goed werkt. Bovendien zag zijn luchtpijp, waar voorheen littekenweefsel de doorgang blokkeerde, er veel beter uit. Naast deze positieve resultaten waren de doktoren erg onder de indruk van de vooruitgang van Rico in zijn geheel. Op de terugweg namen ze de trein ipv. het gebruikelijke rolstoelvervoer. Maar eerst gingen ze natuurlijk een pitstop houden in het centrum (recht vooruit en over de brug)en Rico mocht zelf bestellen wat hij graag wilde. Friet met kroket!, was zijn bewuste keuze; en een pilsje erbij.(wie kijkt ervan op?). Rico had niet zo goed in de gaten waar hij was. Hij dacht eerst Sittard en de tweede poging was Venlo(geen idee hoe hij daar nou weer op kwam). In ieder geval is het gevolg dat Rico’s levenskwaliteit een flinke sprong vooruit neemt en dat is iets heel gelukkig van te worden.
(voor degenen die niet weten waar het over gaat: Rico viel ruim 5 jaar geleden van een flat toen hij aan het klimmen was op de balkons; hij overleefde het maar net. De doktoren gaven hem op na 1 week, maar hij haalde het toch. Sindsdien verblijft hij in een zorgcentrum, waar hem 24-uurs zorg wordt geboden).

Geplaatst in Uncategorized | 11 reacties